اینکه  خاک  سیهش   بالین   است                                    اختر     چرخ     ادب    پروین    است

گرچه    جز   تلخی   ز   ایام    ندید                                    هرچه خواهی سخنش شیرین است

صاحب    آن  همه     گفتار    امروز                                    سایل     فاتحه    و    یاسین    است

دوستان   به  که  ز  وی   یاد   کنند                                    دل   بی  دوست  دلی  غمگین است

خاک در دیده بسی جان فرساست                                    سنگ  بر  سینه بسی سنگین است

بیند  این   بستر   و   عبرت     گیرد                                   هر   که   را چشم  حقیقت بین است

هر که  باشی  و  ز  هر  جا  برسی                                   آخرین   منزل   هستی    این    است

آدمی    هر    چه    توانگر     باشد                                   چون بدین  نقطه  رسد مسکین است

اندر   آنجا   که   قضا   حمله    کند                                   چاره   تسلیم   و  ادب   تمکین  است

زادن   و   کشتن   و   پنهان   کردن                                   دهر   را   رسم   و    ره   دیرین  است

خرم  آن  کس که در  این  محنتگاه                                   خاطری    را    سبب   تسکین   است

هیچکس